Η αφήγηση 6 μεταναστών εργατών απεργών πείνας

Νορντίν

26 χρονών, 3 χρόνια μετανάστης

«Όποιον από εμάς κι αν ρωτήσεις, κανείς δεν πρόκειται να σου πει τη χώρα καταγωγής του. Σ’ αυτόν τον αγώνμα είμαστε όλοι το ίδιο: μετανάστες. Γεννήθηκα και μεγάλωσα σε ένα μικρό χωριό. Πήγα σχολείο μέχρι τα 17 μου. Στην τελευταία τάξη του λυκείου αποφάσισα να τα παρατήσω. Δεν είχε κανένα νόημα, δεν υπήρχε καμία προοπτική. Το χωριό μου είναι μικρό και τα χώματά του άγονα. Παρ’ όλα αυτά, ο πατέρας μου και τα πέντε μου αδέρφια πάλευαν μ’ αυτά τα χωράφια νύχτα – μέρα. Ατελείωτες ώρες δουλειάς για λίγα χρήματα. Οι περισσότεροι συγχωριανοί μου τους μισούς μήνες είναι άνεργοι. Αν γεννηθείς φτωχός είσαι πάντα φτωχός. Από τα 20 μου ήθελα να φύγω. Το προετοίμαζα δύο χρόνια. Είχα δει την Ελλάδα στο ίντερνετ. Όμορφη χώρα, θα ζήσω καλά εκεί. Έτσι νόμιζα.

Δεν ήθελαν να φύγω· οι αδερφές κι η μάνα μου έκλαιγαν – γάμησέ τα. Η τελευταία βραδιά στο σπίτι… σαν να με έκλαιγαν ζωντανό. Σωστό ήταν – από τότε δεν με ξαναείδαν. Έφυγα μόνο με τα ρούχα που φορούσα. Έφτασα με αεροπλάνο στην Κωνσταντινούπολη κι από εκεί στον Έβρο. Πέντε φορές πέρασα τα σύνορα και πέντε φορές με γύρισαν πίσω. Θα προσπαθούσα και 50 αν χρειαζόταν. Είχα πληρώσει 5.000 ευρώ, η οικογένειά μου είχε ξεπαραδιαστεί για να ζήσω στην Ευρώπη. Για μένα δεν υπήρχε πίσω, μόνο μπροστά. Όταν πέρσι πέθανε ο πατέρας μου και δεν μπορούσα να πάω στην κηδεία επειδή δεν είχα χαρτιά, είπα «ώς εδώ». Αύριο μπορεί να πεθάνει κι η μάνα μου, δεν γίνεται να μη νεκροφιλήσω ούτε κι εκείνη». Συνέχεια

Με το μισό πρόσωπο

Το γέλοιο του, μόνον αυτό δεν ήταν τόσο απλό. Ο Καρυωτάκης γελούσε συχνά, δηλαδή μάλλον χαμογελούσε συχνά· μα, παράξενο πράγμα! Ακριβώς αυτό το χαμόγελο ήταν το μόνο που φανέρωνε όλη του την πικρία! Χαμογελούσε, μπορεί να πει κανείς, μόνο με το μισό πρόσωπο. Τ’ άλλο μισό έμενε όπως και πριν. Κι έτσι, η φυσιογνωμία του γινόταν, θαρρείς, ακανόνιστη, διχασμένη, δισυπόστατη. Και κατέβαζεν αμέσως τα μάτια κάτω, σα να’ κανε αμαρτία.

απόσπασμα από το δοκίμιο του Τέλλου Άγρα

Ανδρείκελα

Σα να μην ήρθαμε ποτέ σ’ αυτή τη γη,
σα να μένουμε ακόμη στην ανυπαρξία.
Σκοτάδι γύρω δίχως μια μαρμαρυγή.
Άνθρωποι στων άλλων μόνο τη φαντασία.

Από χαρτί πλασμένα κι από δισταγμό,
ανδρείκελα, στης Μοίρας τα δυο τυφλά χέρια,
χορεύουμε, δεχόμαστε τον εμπαιγμό,
άτονα κοιτώντας, παθητικά, τ’ αστέρια.

Μακρινή χώρα είναι για μας κάθε χαρά,
η ελπίδα κι η νεότης έννοια αφηρημένη.
Άλλος δεν ξέρει ότι βρισκόμαστε, παρά
όποιος πατάει επάνω μας καθώς διαβαίνει.

Πέρασαν τόσα χρόνια, πέρασε ο καιρός.
Ω! κι αν δεν ήταν η βαθιά λύπη στο σώμα,
ω! κι αν δεν ήταν στην ψυχή ο πραγματικός
πόνος μας, για να λέει ότι υπάρχουμε ακόμα…

Συνέχεια

Λογική, Ιστορία, Τρομοκρατία

[επιτέλους ολοκληρώθηκε]

Σημείωση: αποσπάσματα από το βιβλίο του Michel Bounan – μια ιστορική καταγραφή περιστατικών «τρομοκρατίας», ποιος, που, πότε, γιατί.. είναι σχεδόν 20 σελίδες, θα εμπλουτίζεται συνέχεια.

ΚΕΦΑΛΑΙΟ Α’

Στις 29 Μαϊου 1890, στο Παρίσι, μια έρευνα σε σπίτια Ρώσων πολιτικών προσφύγων επέτρεψε να κατάσχουν εκρηκτικά και διάφορα έγγραφα που δεν άφηναν την παραμικρή αμφιβολία για τα τρομοκρατικά τους σχέδια. Οι πρόσφυγες συνελήφθησαν αμέσως. Επιπλέον, τα έγγραφα που κατασχέθηκαν, επέτρεψαν να συλληφθούν πολλοί άνθρωποι που φαινόταν ότι ενέχονται στην ομάδα, να επιχειρηθούν και άλλες έρευνες σε σπίτια και να ξεκινήσουν ανακρίσεις εναντίον εξηντατεσσάρων ατόμων. Τη στιγμή της σύλληψης, ένας από τους υπόδικους, ονόματι Landessen, κατάφερε να δραπετεύσει και δεν τον βρήκαν ποτέ. Είκοσι χρόνια αργότερα μαθεύτηκε ότι ο Λαντεσέν ήταν πράκτορας της τσαρικής αστυνομίας. Έχοντας διεισδύσει στο δίκτυο της ρωσικής αντιπολίτευσης στο εξωτερικό, είχε τοποθετήσει ο ίδιος στις 28 Μαϊου στα σπίτια των «συντρόφων» του τα εκρηκτικά και τα έγγραφα που έπρεπε να ανακαλύψει εκεί η αστυνομία. Στη διάρκεια της δίκης ο δικηγόρος των προσφύγων Millerand, αποκάλυψε ότι η γαλλική αστυνομία είχε αφήσει εσκεμμένα αυτόν τον Λαντεσέν να δράσει, ακολουθώντας ακριβείς οδηγίες που προέρχονταν από τον ίδιο τον υπουργό των Εσωτερικών. Η γαλλορωσική συμμαχία λειτουργούσε άψογα. Άργοτερα, ο Λαντεσέν προήχθη σε σύμβουλο του κράτους, πήρε τίτλο ευγενείας και κατα καιρούς επιφορτιζόταν με την ασφάλεια της αυτοκρατορικής τσαρικής οικογένειας.

Συνέχεια

Έτσι κάνουν συλλήψεις στις πορείες

15 Δεκεμβρίου 2010 – Απεργία, εκατοντάδες χιλιάδες διαδηλωτές στους δρόμους των πόλεων…

1. Ό,τι μας είπαν στην σχολή. Χτυπάμε με το μηχανάκι:

Σαλεύει; Χτυπάμε πάλι με την μηχανή όμως αυτή τη φορά:

αν ζει, πουλάμε αντριλίκι και συλλαμβάνουμε:

2. Φοράμε τις κουκούλες, παίρνουμε οδηγίες:

ξεμοναχιάζουμε και μπουζουριάζουμε στο στενό:

3. Βάζουμε το κράνος «Εμείς οι 300», έχουμε την τσάντα με τις μολότοφ εύκαιρη μπροστά στο τιμόνι της μηχανής, ορμάμε, τσακώνουμε, φορτώνουμε τα ‘αποδεικτικά’, φωτοτυπούμε τις καταθέσεις μας:

από: athens.indymedia.org, giant στο twitter (κρύψε και καμια φάτσα), babylonmedia.gr

Όταν ο ΣΚΑΙ καλέσει σε απεργία…

…θα’ναι η μέρα της επανάστασης.

Προς το παρόν οι συλλογικές συμβάσεις εργασίας, η παύση των απολύσεων και η μη περικοπή των μισθών κατα 10% τους φαίνονται «συνδικαλιστικά αιτήματα που ξεπερνούν κάθε λογική σε εποχή θυσιών από τους έλληνες πολίτες».

Το ηχητικό που παίζει όλη μέρα στον ΣΚΑΙ για την (καταγγελία της) απεργία(ς):

Συνέχεια