Όταν ο ΣΚΑΙ καλέσει σε απεργία…

…θα’ναι η μέρα της επανάστασης.

Προς το παρόν οι συλλογικές συμβάσεις εργασίας, η παύση των απολύσεων και η μη περικοπή των μισθών κατα 10% τους φαίνονται «συνδικαλιστικά αιτήματα που ξεπερνούν κάθε λογική σε εποχή θυσιών από τους έλληνες πολίτες».

Το ηχητικό που παίζει όλη μέρα στον ΣΚΑΙ για την (καταγγελία της) απεργία(ς):

Συνέχεια

Advertisements

Διακαναλικές μαλακίες

ΓΑΠ άσε τα ψόφια. Με το βιοτικό επίπεδο σε ελεύθερη πτώση, τη ραγδαία αναδιανομή του πλούτου -με το χάσμα φτωχών-νεόφτωχων και πλουσίων-υπερπλουσίων που δεν κρύβεται πια με δάνεια και πιστωτικές, τα παλιά κόλπα (διλήμματα, «πατριωτικοί» ή κομματικοί εκβιασμοί και μαζικές εξαρτήσεις) δεν βρίσκουν έδαφος.

Ούτε καινούργια κόλπα θα βρεθούν. Η έντονη δυσφορία και το μέχρι τώρα αλληλοφάγωμα ανάμεσα σε κοινωνικούς πόλους και οικονομικές τάξεις θα χτυπήσει αναπόδραστα την πόρτα της κυβέρνησης. Και της επόμενης κυβέρνησης. Και των εμβληματικών εξουσιαστικών μηχανισμών: των Τραπεζών, των Κομμάτων, των ΜΜΕ, του ψευτοσυνδικαλισμού παντός ΓΣΕΕδων, των τραμπουκο-ένστολων. Θα χάσετε σίγουρα.

Το πρόβλημα είναι ότι όπως εξελίσσονται τα πράγματα, δε θα κερδίσει κανείς. Αυτό το φρικαλέο Plan B των «συμμαχικών δυνάμεων», γνωστό και ως «ισοπεδώνουμε τα πάντα, μέχρι να ξαναδημιουργηθούν οι συνθήκες να πάρουμε τα ηνία και να ζέψουμε τα μουλάρια», αυτό μόνο κερδίζει έδαφος.

Τα κανάλια σούζα (αν και δείχνουν αρκετές δίωρες μαλακίες καθημερινά, δεν χρειάζονται αίτημα από την κυβέρνηση). Σούζα οι δημοσιογράφοι τους. Έχετε ταράξει σε «έλεγχο την εξουσία», χαλαρώστε, λίγη διακριτικότητα, λίγο τακτ, λίγη ευγένεια, μη διακόπτετε τον στέρεο ειρμό του Πρωθυπουργού. Φαντάζομαι μόνο τι θα συνέβαινε αν είχε απέναντί του 7 τυχαίους κατοίκους αυτής της χώρας για ένα δίωρο ο Παπανδρέου..

Παρασύρθηκα και πλατειάζω, και μάλιστα με ψευδοπροβλέψεις που γενικά βαριέμαι αφόρητα όπου τις πετυχαίνω. Η ανάρτηση γίνεται επειδή με την διακαναλική «συνέντευξη» θυμήθηκα αυτά τα λόγια:

1792, Ζαν Πολ ΜαράΜερικές φορές ο ηγεμόνας, για να επιβουλευτεί την ελευθερία περιμένει τη στιγμή της εκδήλωσης μιας ανησυχητικής κρίσης, που έχει προετοιμάσει ο ίδιος· τότε, με το πρόσχημα της φροντίδας για τη σωτηρία του κράτους προτείνει καταστροφικά μέτρα, που τα καλύπτει με το πέπλο της αναγκαιότητας, του κατεπείγοντος, των περιστάσεων, της κακοδαιμονίας των καιρών. Εγκωμιάζει την αγνότητα των προθέσεών του, εκφωνεί μεγάλα λόγια για την αγάπη του δημοσίου συμφέροντος, διαλαλεί τη μέριμνα της πατρικής του αγάπης. Κι αν δει ότι υπάρχει δισταγμός για να γίνουν δεκτές οι προτάσεις του, βάζει αμέσως τις φωνές: Πώς, δεν θέλετε; Ε, τότε βγείτε μόνοι σας από την άβυσσο! Κανείς δεν έχει τη δύναμη να αντισταθεί, κι ο καθένας αφήνεται στο έλεος των πραγμάτων, παρ’ όλο που δεν έχει καμιά αμφιβολία γι’ αυτό που κρύβουν τα μέτρα αυτά, όπου κάτω από το όμορφο περίβλημα βρίσκονται τα πιο μοχθηρά σχέδια. Η παγίδα αποκαλύπτεται όταν δεν υπάρχουν πλέον χρονικά περιθώρια για να αποφευχθεί: τότε ο λαός σαν το λιοντάρι που πέφτει μέσα στα δίχτυα κρυμμένα κάτω από τα φυλλώματα, παλεύει για να τα σπάσει και το μόνο που καταφέρνει είναι να μπλέκεται περισσότερο.

…από το ωραίο άρθρο του Γιώργου Ρούση: Ακόμη τούτο το φθινόπωρο ραγιάδες

Συνέχεια

Η απεργία των φορτηγατζήδων και η μαχητική δημοσιογραφία

Απότομα κόπηκε ο (κροκοδείλιος) θρήνος για την απώλεια που υπέστη η μαχητική δημοσιογραφία, με τη δολοφονία του Σωκράτη troktikou Γκιόλια. Για να τιμήσουν τη μνήμη του οι ΜΜΕδες σήκωσαν μανίκια, κάμερες και μικρόφωνα για να καλύψουν το κενό.  Τι συνέβη και δεν συνεχίστηκε το σήριαλ «τρομοϊστερία – κινδυνεύουμε όλοι»;

Οι ιδιοκτήτες φορτηγών κατέβηκαν σε απεργία και έπρεπε να κατασταλούν, προς παραδειγματισμό και συμμόρφωση. Όπως συνέβη και με όλες τις προηγούμενες απεργίες ή κινητοποιήσεις που δέχτηκαν πολεμική. Ο εκπρόσωπος τύπου της κυβέρνησης ωχριούσε μπροστά στα hyper golden boys n’ girls της (τρομολαϊκής) δημοσιογραφίας.

Ούτε λέξη για να πάρει πίσω η κυβέρνηση το νομοσχέδιο. Ούτε καν για να το πάρει πίσω προσωρινά ώστε να υπάρξει διαβούλευση με τους αυτοκινητιστές. Ούτε μια αμυδρή αμφισβήτηση για το αν θα έπρεπε να ακολουθηθεί η πολιτική των τοκογλύφων-δανειστών (Ευρωπαϊκής Ένωσης και Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, και ναι, το ξέρουμε πρασινομπλε περιφερόμενες γραβάτες, πως θα την εφαρμόζατε στην πρώτη ευκαιρία ακόμα και αν το χρέος ήταν στο μηδέν). Ούτε έτσι, για ξεκάρφωμα. Οι ΜΜΕδες ήταν απόλυτοι. Η κυβερνητική πολιτική πρέπει να εφαρμοστεί και εσείς πρέπει να σταματήσετε την απεργία γιατί εσείς ταλαιπωρείτε τον κόσμο. Ναι έ;

Συνέχεια