Θα νικήσουμε :)

Ραδιοφωνικό Θέατρο: «Δεν Πληρώνω, Δεν Πληρώνω» του Dario Fo

Αναμετάδοση από Radio Theatre

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ: Άννα Βαρβαρέσσου – Τζόγια
ΜΟΥΣΙΚΗ: Βασίλης Δημητρίου
ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Στέφανος Ληναίος
ΠΑΙΖΟΥΝ: Στέφανος Ληναίος, Έλλη Φωτίου, Σταύρος Ξενίδης, Χριστίνα Στόγια, Δημήτρης Πετράτος, Ζαφείρης Γαλάνης, Γιώργος Καρμάτης
ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 2 ώρες και 10 λεπτά
ΧΡΟΝΟΛΟΓΙΑ: 10 Νοεμβρίου 1986

ΥΠΟΘΕΣΗ

Σε μια γειτονιά του Μιλάνου, η Ρόζα επιστρέφει στο σπίτι της με τα ψώνια από το σούπερ μάρκετ. Διηγείται στην φίλη της Μαρία τα περιστατικά που συνέβησαν στο κατάστημα με τον διευθυντή εξαιτίας της αύξησης των τιμών. Οι πελάτες κατάφεραν να πληρώσουν με τις παλιές τιμές φωνάζοντας «ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ, ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ». Η Ρόζα προσπαθεί να εξαφανίσει τις πολλές σακούλες με τα ψώνια σκεπτόμενη την αντίδραση του συζύγου της. Έτσι, τα βάζει κάτω από το κρεβάτι της και κάτω από το φόρεμα της Μαρίας. Όταν ο Τζοβάνι γυρνάει από το εργοστάσιο που δουλεύει, διηγείται στην Ρόζα τα όσα είδε να συμβαίνουν στο σούπερ μάρκετ. Δεν φαντάζεται ότι θα μπορούσε να ήταν η γυναίκα του μέσα σε αυτό, λέγοντας ότι αν το έκανε θα την χώριζε. Λίγο αργότερα, στο σπίτι τους έρχεται για έρευνα ένας αστυνόμος. Ο αστυνόμος πείθεται από το φτωχικό διαμέρισμα και φαγητό τους και δεν τους ερευνά. Επιπρόσθετα, κάθεται στο σπίτι και συζητά με τον Τζοβάνι για τα μέτρα λιτότητας των κυβερνήσεων. Λίγο πριν φύγει ο Τζοβάνι επιμένει να κάνει έρευνα ο αστυνόμος αλλά εκείνος αρνείται. Έπειτα, η Ρόζα φέρνει την Μαρία στο σπίτι της για την ψεύτικη εγκυμοσύνη της. Αλλά, επιστρέφει πάλι ο αστυνόμος που επιμένει να πάρει την έγκυο να γεννήσει…

Τσιάπας: Aγώνας για τη γη και την ελευθερία

Aυτόχθονες, κάτοχοι κοινοτικών εκτάσεων γης, εκδιώκονται από απο κράτος, παρακράτος και πολυεθνικές, για την τουριστική αξιοποίηση της γης. Συγκρούσεις, συλλήψεις, και κινήσεις αλληλεγγύης σε 5 κατηγορούμενους, εκ των οποίων ένας για ανθρωποκτονία. 

Του Kristin Bricker στο Upside Down World

Στις 3 Φεβρουαρίου, περίπου 300 αστυνομικοί διέλυσαν μια συνάντηση αυτοχθόνων υποστηρικτών των Ζαπατίστα στο San Sebastian Bachajón της Chiapas και συνέλαβαν 117 εξ αυτών. Οι συλλήψεις πυροδότησαν διαμαρτυρίες στο Μεξικό αλλά και σε προξενεία του στον υπόλοιπο κόσμο, που οδήγησαν την κυβέρνηση της Chiapas να απελευθερώσει τους περισσότερους από τους κρατούμενους. Παρόλαυτα, πέντε αυτόχθονες της φυλής Tzeltal, που τώρα πια είναι γνωστοί ως «Bachajón 5», παραμένουν στη φυλακή. Ο ένας κατηγορείται για φόνο, ένας άλλος για απόπειρα δολοφονίας, ενώ και οι πέντε κατηγορούνται για εγκλήματα κατά της ειρήνης.

O «κύριος» με τη δολοφονική γαλότσα στο 0:59, βρίσκεται στη φυλακή;

It tastes like fear.. it pulls us near..

Χρεοκρατία: ντοκιμαντέρ του Άρη Χατζηστεφάνου και της Κατερίνας Κιτίδη

http://debtocracy.gr

Η αφήγηση 6 μεταναστών εργατών απεργών πείνας

Νορντίν

26 χρονών, 3 χρόνια μετανάστης

«Όποιον από εμάς κι αν ρωτήσεις, κανείς δεν πρόκειται να σου πει τη χώρα καταγωγής του. Σ’ αυτόν τον αγώνμα είμαστε όλοι το ίδιο: μετανάστες. Γεννήθηκα και μεγάλωσα σε ένα μικρό χωριό. Πήγα σχολείο μέχρι τα 17 μου. Στην τελευταία τάξη του λυκείου αποφάσισα να τα παρατήσω. Δεν είχε κανένα νόημα, δεν υπήρχε καμία προοπτική. Το χωριό μου είναι μικρό και τα χώματά του άγονα. Παρ’ όλα αυτά, ο πατέρας μου και τα πέντε μου αδέρφια πάλευαν μ’ αυτά τα χωράφια νύχτα – μέρα. Ατελείωτες ώρες δουλειάς για λίγα χρήματα. Οι περισσότεροι συγχωριανοί μου τους μισούς μήνες είναι άνεργοι. Αν γεννηθείς φτωχός είσαι πάντα φτωχός. Από τα 20 μου ήθελα να φύγω. Το προετοίμαζα δύο χρόνια. Είχα δει την Ελλάδα στο ίντερνετ. Όμορφη χώρα, θα ζήσω καλά εκεί. Έτσι νόμιζα.

Δεν ήθελαν να φύγω· οι αδερφές κι η μάνα μου έκλαιγαν – γάμησέ τα. Η τελευταία βραδιά στο σπίτι… σαν να με έκλαιγαν ζωντανό. Σωστό ήταν – από τότε δεν με ξαναείδαν. Έφυγα μόνο με τα ρούχα που φορούσα. Έφτασα με αεροπλάνο στην Κωνσταντινούπολη κι από εκεί στον Έβρο. Πέντε φορές πέρασα τα σύνορα και πέντε φορές με γύρισαν πίσω. Θα προσπαθούσα και 50 αν χρειαζόταν. Είχα πληρώσει 5.000 ευρώ, η οικογένειά μου είχε ξεπαραδιαστεί για να ζήσω στην Ευρώπη. Για μένα δεν υπήρχε πίσω, μόνο μπροστά. Όταν πέρσι πέθανε ο πατέρας μου και δεν μπορούσα να πάω στην κηδεία επειδή δεν είχα χαρτιά, είπα “ώς εδώ”. Αύριο μπορεί να πεθάνει κι η μάνα μου, δεν γίνεται να μη νεκροφιλήσω ούτε κι εκείνη».